วันนี้กินอาหารกลางวันเป็นเค้กวนิลาและขนมปังทอดกับกาแฟร้อนแก้วโต้ที่สตาร์บัคด้วยความที่เร่งรีบเตรียมข้อมูล และไม่อยากไปต่อคิวกินข้าวกลางวันที่ร้านอาหาร เวลาเร่งรีบสมาธิไม่ได้อยู่ที่อาหารต่อมรับรสก็ไม่ค่อยทำงานดังนั้นอะไรก็ตามที่กินแล้วอิ่มก็สามารถหามาใส่ท้องได้เหมือนกัน
นั่งกินกาแฟไป เตรียมพรีเซ็นต์ไปก็ได้อารมณ์ไปอย่าง รู้สึกคล้ายกลับว่าในเค้กวนิลามีโอเมก้า3 อะไรๆมันก็ไหลลื่นไปหมดไอเดียบรรเจิดพรั่งพรูออกมา ตลกผลึกลงกระดาษและแปลงเป็น Flowchart ผมนำเสนอแบบร่างโครงการใหม่ที่จะทำให้ลูกค้าเสร็จในหนึ่งชั่วโมง ผลออกมาดีใช้ได้เคาะกันแล้วเค้าซื้อไอเดียผม หลังจากประชุมเสร็จไม่ได้ไปไหนเลยออกมานั่งอ่านหนังสือต่อที่ร้านกาแฟร้านเดิม บ่ายแก่ของวันพุธกลางสัปดาห์มันดูเหมือนเป็นวันที่สบายๆสำหรับผม และแล้วอยู่ดีๆคำพูดของพี่จิก ประภาสก็ผุดขึ้นมาในหัว “เวลาที่เรารักใคร…เราจะตัวเล็กลง และเวลาที่มีใครมารักเรา…เราจะตัวใหญ่ขึ้น” ไม่แน่ใจว่าจำได้ครบหรือเปล่าแต่ผมชอบประโยคนี้ฉิบเป๋งเลย
ไม่อยากตัวเล็ก ไม่อยากตัวใหญ่ อยากเล็กบ้างใหญ่บ้าง…
Filed under: life | 21 Comments »
