ถ้า…

             วันนี้ผมมีโอกาสได้ขึ้นลิฟท์กับชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่ง ซึ่งในตอนแรกผมไม่สามารถรู้ได้เลยว่าพวกเขาทั้งสองเป็นคนพิการ เพราะดูจากภายนอกเช่น การแต่งตัว รอยยิ้ม และท่าทางที่สุภาพ สิ่งต่างๆเหล่านี้ก็เหมือนกับผู้คนปกติทั่วไปที่ผมพบเจออยู่ทุกวัน การขึ้นลิฟท์เที่ยวนี้ของผมอาจจะเป็นเที่ยวที่เงียบที่สุดก็ว่าได้ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขี้น เมื่อความอึดอัดเข้าครอบงำ เพื่อทำลายกำแพงความเงียบนี้ ผมเลือกที่จะส่งยิ้มทักทายไปยังเพื่อนร่วมเดินทางในกล่องสี่เหลี่ยมใบนี้ก่อน ไม่นานนักรอยยิ้มเล็กๆคู่หนึ่งก็ถูกส่งกลับมา  ผมเอ่ยปากทักทายเพื่อนใหม่ทั้งสอง แต่คราวนี้ไม่มีคำพูดใดๆส่งคืนมา สิ่งที่เห็นตรงหน้ากับเป็นท่าทางภาษามือที่พยายามจะบอกเล่าอะไรสักอย่าง ที่ผมไม่เข้าใจแต่ก็รับรู้ได้ถึงมิตรภาพที่เขาส่งมา หลังจากนั้นผมจึงได้รู้ว่าทั้งสองคนแตกต่างจากคนปกติทั่วไป เขาอาศัยอยู่ในโลกของความเงียบ ตอนเด็กๆผมเคยคิดว่าความพิการที่ดูจะรุนแรงน้อยที่สุดน่าจะเป็นหูหนวกและเป็นใบ เพราะอย่างน้อยคนเหล่านั้นยังสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ยังคงดำรงชีวิตได้สะดวกกว่าคนพิการอื่นๆ แต่ตอนนี้ผมกับไม่คิดเช่นนั้นแล้ว การที่เราไม่สามารถสื่อสารกับคนทั่วไปได้ ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ทรมานไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าความพิการใดๆ โลกนี้คงแคบลงเพราะว่าคนที่จะรับฟังเรื่องราวในใจ และแบ่งปันความรู้สึกต่างๆก็อาจจะมีน้อยลง รู้สึกโชคดีที่เกิดมาเป็นคนปกติ และสงสารคนพิการขึ้นมาจับใจ สถานที่บางแห่งเช่น บนรถไฟฟ้าใต้ดิน ร้านกาแฟ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นที่ที่เราสามารถสัมผัสเงียบได้มากที่สุด แต่จริงๆแล้วกับเป็นที่ที่เสียงดังและวุ่นวายที่สุด เสียงดังจากความคิดต่างๆภายในสมองรวมกับความวุ่นวายสับสนที่เกิดขึ้นภายในใจของแต่ละคน ทำให้ความเงียบดูเหมือนจะเลือนลางไป

สมมติว่าถ้าเช้าวันหนึ่งเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพูดไม่ได้ เราจะทำอย่างไร ไม่รู้ว่าชีวิตจะเปลี่ยนไปมากมายขนาดไหนกัน…